Czynniki Farrelly’ego

Czynniki Farrelly’ego zostały zdefiniowane przez Jaapa Hollandera przy współpracy Dr Grahama Dawesa i René Duba. Składają się one z 39 zachowań, wzorów strategii i działań mentalnych, które stanowią podstawę metody Farrellego. Czynniki te są zróżnicowane pod wzglądem poziomu abstrakcji oraz ważności ich wykorzystania w procesie. Mają jednak jedną cechą wspólną: wszystkie są praktyczne, tzn. wszystkie opisują to, co może rzeczywiście robić (zachowaniem, emocjonalnie lub poznawczo) osoba chcąca posługiwać się technikami prowokatywnymi. Czynniki te wspólnie tworzą opis wejściowej części procesu terapii prowokatywnej czy też coachingu prowokatywnego.

Czytaj dalej

Jaap Hollander o Franku Farrelly’m

Tłumaczenie filmu: http://www.dailymotion.com/video/x50snm_jaap-hollander-over-provocatief-coa_lifestyle.
Frank Farrelly był pracownikiem socjalnym (właściwie nadal jest pracownikiem socjalnym, tyle że będącym w stanie spoczynku), który zajmował się pacjentami szpitala psychiatrycznego. W tym szpitalu mieściło się również centrum szkolenia terapeutów, w którym wykładał sam Carl Rogers. Tak więc Frank Farrelly był rogeriańskim psychoterapeutą, który przeprowadził około 300 rozmów z pacjentami oddziału psychiatrycznego, będącymi tuż przed wypisem ze szpitala. Podczas tych rozmów nie działo się zbyt wiele. Przebiegały one podobnie: „No, więc zostałem wypisany ze szpitala i mam wątpliwości, czy na pewno wszystko będzie dobrze.

Czytaj dalej

Oswobadzająca moc prowokatywności

40 lat terapii par, z tego 30 lat w Stylu Prowokatywnym, zahartowały Noni Höfner. Psycholog z Monachium, która prowadzi własny instytut oraz posiada swój program kabaretowy, dokładnie wie, jak dotrzeć do klientów oraz jak daleko może się posunąć. W środę wieczorem, w zapełnionej aż po brzegi sali hotelu Seelust, przekonała się o tym pewna uczestniczka, żona i matka, którą mąż, po wielu latach związku, opuścił dla młodszej kobiety. Podczas półgodzinnej demonstracji, odważyła się otworzyć przed publicznością, przedstawiła trapiące ją problemy oraz, przede wszystkim, wybornie poradziła sobie z prowokacją ze strony Noni Höfner. Przed publicznością odegrał się majstersztyk. Spośród chętnych Noni Höfner wybrała właściwą osobę. Ta bystra, spontaniczna, silna i zabawna kobieta wytrzymała świadomie wycelowane w nią staccato podłych wyrzutów, prowokacji oraz przykrych słów („Twoja córka to niewdzięczna małpa”, „Ta pani jest trochę niemrawa”). „Musimy nagrodzić ją gromkimi brawami!” – rzekł pod koniec spotkania jeden z uczestników, siedzący wśród bacznie przysłuchującej się publiczności. Z pewnością był wdzięczny, że to nie on znalazł się w ogniu pytań – burza braw dla odważnej i błyskotliwej uczestniczki.

Czytaj dalej

Dr Angus McLeod: Coaching prowokatywny

Czego możemy się nauczyć z terapii prowokatywnej, co można zastosować w coachingu?

Terapia prowokatywna została stworzona przez Frank’a Farrelly’ego na bazie nowoczesnych, eksperymentalnych interwencji z późnych lat 50. i wczesnych lat 60. XX wieku. Ostatecznie swoją nazwę otrzymała w 1966 roku. W tamtym czasie Frank był pracownikiem socjalnym, który jako psychiatra zerwał z terapią zorientowaną na kliencie z powodu frustracji związanej z powtarzającej się natury problemów swoich pacjentów. Zaczął dawać całkowicie szczery feedback dotyczący tego jak ich widział i łączył go z przesadzonymi luźnymi skojarzeniami z jego strony oraz humorem. Jego klienci zaczęli wykazywać poprawę. Frank zachęcał ich nawet, by utrzymywali i wzmacniali swoje dysfunkcyjne zachowania i symptomy. Czasem wyolbrzymiał ich negatywne wyobrażenia o samych sobie, aby sprowokować ich do przyjęcia bardziej pozytywnej oceny lub by się z siebie zacząć śmiać – nierzadko po raz pierwszy od wielu lat. TP jest szczególnie przydatna, kiedy problemy klienta są powiązane z niską samooceną i negatywnymi wzorcami przekonań.

Czytaj dalej

Humor w psychologii pedagogicznej

Wewnętrzne i zewnętrzne spojrzenie na wesołe i krytyczne sytuacje socjalne! – Leo Gürtler, Universität Tübingen Paper PEPS 2005

Humor z jego leczniczym wpływem na ciało i umysł jest badany głównie w badaniach osobowości (Ruch, 1998) oraz w obszarze psychoterapii (Farrelly & Brandsma, 1986; Höfner & Schachtner, 1995; Weeks & L’Abate,1985). W szkolnictwie i w innych kontekstach nauczania i uczenia się humor badano dotychczas głównie pod kątem możliwości zwiększenia wyników w nauce i performance (Zillman & Bryant, 1983; Ziv, 1988; Nevo et al., 1998). Integrująca i zapraszająca funkcja humoru jako czynnika społecznego w kontekstach nauczania i uczenia się stanowi dotychczas zaniedbany obszar naukowego badania humoru. (Huber, 2001; Powell & Andersen, 1985). Wyjątki tworzą w obszarze niemieckojęzycznym w ostatnich latach prace Katschniga (2004), Bönsch-Kauke (2003, 1999), Risslanda (2002) und Kassnera (2002). Należy również wymienić prace Kotthoffa (1996a, 1996b, 1998) dotyczące badań gender.

Czytaj dalej

Kreatywna zasada powstawania humoru

„Prawdziwy stan w jakim znajduje się świat dla humorysty jest sumą błędów, nieprzyjemności i cierpień. Pogląd ten nie jest jednak dla niego powodem do narzekań, ponieważ patrzy on na świat ludzi jak na rozwiązanie przejściowe, maleńki epizod, który na tle wieczności i nieskończoności jawi się w śmiesznym i komicznym kontraście.” Gerhard Theewen (1992)

Czytaj dalej

Provocare
Norbert Grzybek

602 717171
norbert@provocare.pl

ul. Szaserów 107a m3
04-335 Warszawa
NIP 5271316657

NR konta
IDEA Bank: 73195000012006631429470006

PROVOCARE

Provocare
Joanna Czarnecka

535 00 68 46
joanna@provocare.pl

ul. H. Brodatego 20/2
58-100 Świdnica
NIP 8842467027

NR konta
81 1090 2369 0000 0001 0310 4811

X